Onlangs was ik op vakantie in Azië.
Wat mij opviel is dat er tijdens deze trip wel contact met andere reizigers was, maar oppervlakkig. We leken meer op een soort van ‘rolling stones’…. Even gezellig kletsen, de belangrijkste wederwaardigheden uitwisselen en ‘hop’, weer verder.

Op een avond zat ik op een terras, ergens waar de lucht nog warm bleef hangen na zonsondergang. Naast mij schoof een vrouw aan. Australisch, denk ik. We raakten in gesprek. Reizen, werk, relaties - de gebruikelijke hoofdstukken in verkorte versie.

Ze vertelde over haar vriend. Of eigenlijk: haar ex. Drie maanden geleden nog ‘de ware’. Nu alweer onderdeel van een goed verhaal.

Ze lachte erbij. Niet cynisch. Eerder… geoefend.

Halverwege het gesprek pakte ze haar telefoon. Even snel. Ze scrolde vluchtig door een datingapp. Alsof het erbij hoorde. Alsof het gesprek met mij slechts een pauze was tussen twee mogelijkheden.
“Je weet maar nooit,” zei ze schouderophalend.

We praatten nog wat. Daarna stond ze op.
“Misschien zie ik je nog,” zei ze.
We wisten allebei van niet.

Dat gedrag valt mij ook op bij mensen die via datingsites hun levensgezel proberen te vinden. Als ze daar lang op zitten en blijven ‘grasduinen’, sluipt er iets in. Iets vluchtigs. Alsof elke ontmoeting slechts een tussenstation is. Geen bestemming.

Ik zag het later opnieuw, dichter bij huis. Op een netwerkborrel. Terwijl iemand met me sprak, dwaalden zijn ogen continu langs me heen. Op zoek naar iets beters. Iets interessanters. Misschien stond die persoon er niet eens. Maar de mogelijkheid alleen al was genoeg voor hem om niet echt aanwezig te zijn.

Dat is het probleem met te veel keuze. Het maakt je onrustig.
Niet omdat je tekortkomt - maar omdat je denkt dat er altijd méér is.

In relaties zie je hetzelfde. Doorgewinterde daters geven zich geen tijd. Geen ruimte om iets te laten groeien. De eerste hobbel? Twijfel. De tweede? Exit. Want waarom moeite doen als de volgende optie al binnen handbereik ligt?

En eerlijk is eerlijk: het begin is altijd mooi.
Met iedere nieuwe relatie zit je op een roze wolk. Alles is leuk, alles klopt, alles voelt als een belofte.
Totdat het dat niet meer is.
En precies dáár begint het werk.

Ze zeggen niet voor niets: huwelijk is een werkwoord.
Dat klinkt saaier dan het is. Want werken aan een relatie is niets anders dan werken aan jezelf. Bijschaven. Bijschuren. Soms zelfs afbreken en opnieuw opbouwen.
Een relatie is iets dat groeit door aandacht, communicatie en de bereidheid om ook de minder makkelijke fases samen aan te gaan.

Geen vluchtige verbinding maar een duurzame relatie waarin ruimte is voor zowel lichtheid als diepgang. Humor, empathie en emotionele intelligentie zijn daarbij essentieel. Evenals de bereidheid om te investeren - niet alleen in de ander, maar ook in jezelf.

Niet omdat het moet.
Maar omdat je besloten hebt dat iemand het waard is om bij stil te blijven staan.

Terwijl de wereld om je heen blijft roepen:
‘Hop, weer verder!’