Het valt mij steeds vaker op. Mannen en vrouwen van mijn generatie, geboren rond 1960, groeiden weliswaar op in dezelfde tijd, maar met heel verschillende verwachtingen over hun toekomst.

Tot 1956 waren getrouwde vrouwen in Nederland juridisch handelingsonbekwaam. Ik behoor tot de eerste generaties vrouwen voor wie studeren, een eigen inkomen en carrière maken steeds vanzelfsprekender werd. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt!

Maar hoe zat dat met de mannen?

Zij groeiden veelal op met moeders voor wie die mogelijkheden nog niet bestonden. Vader werkte, moeder zorgde. Een man moest iets bereiken, succesvol zijn en zijn gezin onderhouden. En dat hebben veel mannen uitstekend gedaan!

Ondertussen veranderde de wereld. Vrouwen werden mondiger en onafhankelijker. Niet alleen economisch, maar ook emotioneel.

De emancipatie verliep niet synchroon. En daar ontstond, bijna ongemerkt, een kloof.

Nu ontmoeten diezelfde mannen en vrouwen elkaar opnieuw, met een heel leven achter zich. Zij zoekt een gelijkwaardige levenspartner. Hij zoekt misschien, onbewust, iets van de vertrouwde geborgenheid die zijn moeder ooit vertegenwoordigde.

En dan wordt het ingewikkeld.
Natuurlijk kunnen we concluderen dat mannen een inhaalslag moeten maken. Maar ook vrouwen dragen hun geschiedenis met zich mee. Wie jarenlang alles zelf heeft geregeld, vindt het niet altijd eenvoudig om ruimte te maken voor een ander.
Misschien ligt daar wel onze gezamenlijke uitdaging: afscheid nemen van oude rolpatronen én van het beeld dat we gedurende ons leven van onszelf hebben opgebouwd.

De psycholoog Carl Rogers verwoordde het treffend:

"The curious paradox is that when I accept myself just as I am, then I can change."

Juist wanneer ik mezelf accepteer zoals ik ben, ben ik in staat te veranderen.
Misschien is dat wel het mooiste uitgangspunt voor een nieuwe liefde. Niet verlangen dat de ander iemand anders wordt, maar nieuwsgierig blijven naar wie je samen nog kunt worden.
Want emancipatie is een historische ontwikkeling. Gelijkwaardigheid is iets wat je iedere dag opnieuw met elkaar vormgeeft.