Het nieuwe jaar begint altijd met een lichte overdrijving wat verwachtingen betreft. Alsof twaalf slagen van een klok voldoende zijn om oude patronen te resetten. En toch kijken we ieder nieuw jaar weer hoopvol vooruit, bijna tegen beter weten in. Dat het dit keer anders zal zijn. Niet radicaal anders - we zijn immers geen andere mensen geworden - maar net genoeg om te voelen: Er is beweging. Er is ruimte. Er is hoop.
En die voelt dit jaar iets minder naïef dan voorheen.

Het afgelopen jaar; verbroken relaties omdat deze niet landden. Gesprekken die ergens onderweg verdampten. Blikken die iets beloofden, maar het niet waarmaakten. Verhalen die voortijdig eindigden of juist te lang doorgingen. Ontmoetingen die veelbelovend begonnen maar hun scherpte verloren. Soms lag het aan te hoge verwachtingen. En soms (misschien wel het pijnlijkst) waren we precies elkaars type, maar op het verkeerde moment. Maar… al te vaak lag het aan dat stille mechanisme in onszelf dat steeds weer voor hetzelfde type koos - uit gewoonte, niet uit wijsheid.

Wat deze relaties gemeen hadden was niet falen, maar herhaling. We herkenden iets vertrouwds en noemden het liefde. We pasten ons aan, stelden bij, hoopten dat dit keer de uitkomst anders zou zijn terwijl de ingrediënten hetzelfde bleven.

Bij nader inzien blijken die mislukkingen verrassend didactisch. Ze leren ons beter luisteren. Langzamer oordelen. En vooral: dat liefde geen bewijsdrang verdraagt. Dat je niemand hoeft te overtuigen van je waarde. Ze leren ons waar onze grenzen liggen - en waar we ze te gemakkelijk laten overschrijden. Ze maken zichtbaar wat we verwarren met verbinding: opwinding, aandacht, het gevoel gekozen te worden. Langzaam groeit het besef dat liefde niet ontstaat uit spanning alleen, maar uit veiligheid. Dat verlangen niet hetzelfde is als commitment. En dat iemand die je voortdurend laat twijfelen, zelden degene is bij wie je thuiskomt.

Dit jaar wensen we dat het lukt. Niet omdat alles nu perfect is, maar omdat we beter afgesteld zijn. Geen blanco blad, eerder een vervolg met betere kanttekeningen. Minder haast. Meer aandacht. Betere timing. Met iets meer mildheid voor onszelf. Met minder projectie. Met de bereidheid om toch te blijven wanneer het even niet meer spectaculair is.

En ja, misschien ook met een beetje hulp van onze kant. Van iemand die het (beginnende) datingproces professioneel begeleidt. Niet als reddingsboei, maar als spiegel. Iemand die patronen benoemt zonder oordeel, vragen stelt waar je zelf omheen blijft lopen. Die helpt onderscheid maken tussen wat vertrouwd voelt en wat werkelijk past. Niet om je te veranderen maar om je bewuster te maken. Van wie je bent geworden. Van wat je zoekt. Van wat je niet meer wilt. En van wie daar wel - en vooral niet - bij aansluit. Die een ontmoeting durft te vertragen. Of juist te versnellen.
Niet om liefde af te dwingen, maar om haar de juiste omstandigheden te geven. Niet omdat we denken dat liefde maakbaar is, maar omdat we weten waarop we invloed kunnen hebben.

Een match is tenslotte geen toeval, maar een ontmoeting die durft te beklijven.

Zoals Jung al zei: “Until you make the unconscious conscious, it will direct your life and you will call it fate.”

En dit jaar? Dit jaar noemen we het liever een keuze.