The Matchmaking Society

Onlangs vertelde een client (eind 50-er) aan mij dat hij erg blij was met de dame die ik bij hem geïntroduceerd had. Echter, zijn ontmoetingen met haar noemde hij “bijzonder”. En dat een mens nooit te oud was om te leren. Dat maakte mij natuurlijk nieuwsgierig. Toen ik hem aan de lijn had, verduidelijkte hij deze opmerkingen; tot nu toe was hij gewend meteen in een verhouding te stappen, direct vol erin te duiken en dan later wel kijken of er ook een relatie opgebouwd kon worden. En deze dame deed het rustig aan, nam pas de volgende stap als dat voor haar goed voelde. En eigenlijk beviel hem dat veel beter!

Er komt een moment in je leven waarop je je realiseert dat je waarschijnlijk meer jaren achter je hebt liggen dan vóór je. Dat klinkt misschien wat somber, maar zo bedoel ik het helemaal niet. De nazomer kan immers prachtig zijn. De scherpe hitte is verdwenen, het licht wordt zachter en de avonden koeler. En juist dan kunnen er ineens nog van die aangenaam warme dagen tussen zitten.

Misschien lijkt een nieuwe liefde in deze fase van je leven daar wel een beetje op.

Wie na zijn vijftigste, zestigste of nog later iemand ontmoet, begint natuurlijk niet meer als een onbeschreven blad. Je hebt immers al liefgehad. Misschien ben je gescheiden of heb je een partner verloren. Je hebt wellicht kinderen gekregen, successen gekend, fouten gemaakt, mensen verloren en waarschijnlijk ook een paar keer gedacht: “Dát doe ik dus nooit meer!”

En dan, ineens, kom je iemand tegen…

Toen we jong waren, konden we ons nog tamelijk onbekommerd in de liefde storten. Eerst verliefd worden en daarna zagen we wel. Samenwonen in een huis met nauwelijks meubels, ruzie maken over niets en vervolgens in bed belanden om het daar weer goed te maken.

Op latere leeftijd werkt dat toch iets anders.

Niet omdat het verlangen verdwenen is. Integendeel. Maar omdat je inmiddels weet dat aantrekkingskracht en liefde twee verschillende dingen zijn. En dat een relatie niet vanzelf ontstaat omdat twee mensen geweldige seks met elkaar hebben.

Waarschijnlijk is het een beter idee om het, in deze fase van je leven, juist eens anders te doen. Eerst ontdekken wie die ander eigenlijk is. Hoe iemand reageert als iets tegenzit. Of je samen kunt lachen. Of er stiltes mogen vallen.

Hoe iemand spreekt over zijn kinderen, zijn vorige partner, zijn vrienden. Of je je veilig voelt bij elkaar. En vooral: of er langzaam iets ontstaat waarop je verder kunt bouwen.

Want je bouwt een huis tenslotte ook niet door eerst het dak te plaatsen.

Een nieuwe relatie op latere leeftijd vraagt misschien wel om meer geduld dan vroeger. Niet omdat we voorzichtiger of angstiger zijn geworden, maar omdat we inmiddels weten wat er op het spel staat. Je hebt een eigen leven opgebouwd. Een huis, familie, vrienden, gewoontes, vakanties, misschien zelfs een favoriete kant van het bed. De ander heeft dat ook.

Misschien is volwassen liefde wel het vermogen om een volgende stap pas te zetten wanneer de vorige stevig genoeg staat. Eerst vertrouwen. Dan verbondenheid. Vervolgens intimiteit. Niet omdat daar regels voor bestaan, maar omdat haast zelden een goede raadgever is wanneer iets waardevol moet worden.

Jung schreef dat de ontmoeting van twee persoonlijkheden lijkt op het contact tussen twee chemische stoffen: als er een reactie plaatsvindt, worden beide veranderd.
Dat vind ik een mooie gedachte.
Want natuurlijk mag een nieuwe liefde je veranderen. Graag zelfs. Maar je hoeft daarvoor niet meteen je hele zorgvuldig opgebouwde leven omver te gooien.

De liefde in de nazomer is anders dan die in de lente.

Wellicht minder overrompelend. Minder naïef. Maar daarom niet minder intens. Je weet inmiddels dat liefde niet alleen bestaat uit verlangen, maar ook uit betrouwbaarheid, aandacht, nieuwsgierigheid en het langzaam toelaten van een ander in je leven.

Het is op deze leeftijd verstandig om eerst samen het huis te bouwen.
En pas daarna te kijken hoe stevig het bed staat.

Onlangs vertelde een cliënt mij over een eerste date.
Niet de date zelf bleef haar bij, maar wat erna gebeurde.

Toen ze thuiskwam, pakte ze haar telefoon. Ze stuurde haar beste vriendin een bericht. Daarna zocht ze op internet naar signalen van vermijdende hechting. Vervolgens vroeg ze ChatGPT wat het betekende dat hij tijdens het gesprek twee keer op zijn horloge had gekeken. De volgende ochtend besprak ze haar twijfels met haar therapeut.

"En weet je wat het gekke is?" zei ze. "Na al dat nadenken wist ik eigenlijk minder goed wat ik voelde dan daarvoor."

Die opmerking bleef bij mij hangen.
Want ergens lijkt dat typerend te zijn voor het moderne daten.

Nog nooit hadden we zoveel informatie tot onze beschikking. Podcasts over relaties, boeken over narcisme, video's over rode vlaggen, artikelen over hechtingsstijlen en algoritmes die ons binnen enkele seconden vertellen wat bepaald gedrag mogelijk betekent.

En daardoor lijken veel mensen zichzelf, hun intuïtie, ervaring en gezonde verstand juist minder te vertrouwen. Misschien komt dat doordat het daten zich grotendeels afspeelt in een wereld van interpretaties. Een bericht dat drie uur onbeantwoord blijft, een wat vreemde emoji, het wel of niet bekijken van een Instagram-story; alles krijgt betekenis.

Men kan moeiteloos uitleggen wat een traumaband is, hoe de Dark Triad werkt en welke hechtingsstijl hun laatste partners hadden. Maar wanneer ik vraag wat zij zélf voelen bij iemand, blijft het vaak opvallend stil. Alsof alle aandacht naar de analyse is gegaan en er weinig ruimte overblijft voor de ervaring zelf.
Dat is jammer.

Niet dat psychologische kennis onbelangrijk is. Integendeel. Het kan enorm helpen om patronen te herkennen, grenzen te stellen en schadelijke dynamieken te begrijpen. Maar kennis heeft ook een schaduwkant. Zodra we iemand een label geven, stoppen we vaak met kijken en lijkt het verhaal compleet.

Terwijl mensen zelden zo eenvoudig zijn. Niet iedere teleurstelling is een rode vlag. Niet iedere emotioneel onbeschikbare persoon is een narcist. En bij een sterke emotionele reactie is er niet altijd sprake van een borderliner. Soms speelt er angst, verlangen of hoop. Of een combinatie van alle drie.

Het daten lijkt daarom meer onderscheidingsvermogen van ons te vragen dan ooit tevoren. En dan niet het vermogen om de ander perfect te analyseren maar het vermogen om jezelf niet kwijt te raken terwijl je probeert iemand te leren kennen.
De mensen die uiteindelijk duurzame relaties opbouwen zijn zelden degenen die alles direct begrijpen. Vaak zijn het juist de mensen die bereid zijn om te observeren, tijd zijn werk te laten doen. Nieuwsgierig te blijven, open te blijven staan.

Uiteindelijk is dit de grootste uitdaging; niet alleen leren hoe je gevaarlijke mensen kunt herkennen. Maar leren hoe je verbonden blijft met jezelf, daarbij een zekere mate van onzekerheid accepterend. Want liefde vraagt uiteindelijk niet om de perfecte analyse. Ze vraagt om voldoende vertrouwen om aanwezig te blijven terwijl het verhaal zich langzaam ontvouwt.

In een liefdesrelatie zet je, zoals Jung ooit zei, alles op het spel. Je geeft jezelf bloot. Je stopt met het machtsspel en met proberen de ander te domineren of te veroveren.
Echter, als het je lukt de ander werkelijk lief te hebben, als je écht een liefdesrelatie aangaat, dan gebeuren er allerlei wonderlijke dingen. Helaas word je in de beginfase meestal beheerst door een zekere blindheid: verkeerde verwachtingen, teleurstellingen en verwijten. Je moet je eerst door dat alles heen werken. En juist daardoor word je bewuster.

Ik heb niet gezegd dat het aangenaam is.

Maar als je de ander niet op die manier liefhebt, verdwijnt die eerste verliefdheid en loop je na verloop van tijd ‘gewoon’ weg.

Misschien begint onderscheidingsvermogen precies daar: niet bij het analyseren van de ander, maar bij het begrijpen van jezelf.

Toen mijn vader op een paar maanden na honderd jaar was, vroeg hij mij of ik het goed vond dat hij ging sterven. Bloedtransfusies en nierdialyses zouden zijn einde aanzienlijk kunnen verlengen maar dat wilde hij eigenlijk niet. "Maar paps, je bent bijna 100, je bent al zo lang bij mij, natuurlijk vind ik het ok dat je gaat" was mijn reactie. Ja, reageerde hij hierop, maar dan ben jij zo eenzaam als ik weg ben. Waarop ik verbaasd naar hem keek en zei: "Hoezo, ik heb Jan (mijn man) toch, de kinderen en zelfs kleinkinderen?" Een paar maanden na zijn overlijden realiseerde ik mij, wat hij toen eigenlijk bedoelde: dat er nu niemand meer was waar ik mijn vroegste herinneringen mee kon delen. En dat voelde inderdaad eenzaam. Zijn bezorgdheid om mij, terwijl HIJ het was die ging steven, vervulde mij met liefde. Mijn laatste herinneringen aan hem zijn liefdevol en warm, terwijl hij lang niet altijd een prettige vader voor mij is geweest. Wat laat zien, hoe belangrijk het is om 'goed' afscheid te nemen.

In mijn beroep hebben alle mensen die ik spreek op de een of andere manier te maken gehad met afscheid nemen. Verweduwd, officieel gescheiden, officieus gescheiden of uit elkaar gegaan. En altijd vraag ik hoe dat proces is verlopen.

Bij scheidingen: wie de aanzet tot de scheiding heeft gegeven, wie welke acties heeft ingezet, wie de definitieve beslissing heeft genomen en hoe de relatie er nu voor staat.

En iedere keer weer blijkt hoe belangrijk het is dat tijdens dat hele proces zoveel mogelijk respect en zorgvuldigheid in acht genomen dient te worden. Het zegt zoveel over jou en je instelling, ook met betrekking tot een nieuwe relatie!

Want een afscheid is nooit alleen een einde. Het is ook een samenvatting. Van hoe je hebt liefgehad, hoeveel ruimte er was voor de ander, hoeveel pijn je kon verdragen zonder jezelf te beschadigen.

In de manier waarop iemand vertrekt zie je vaak pas echt wie die iemand als persoon geweest is.

Sommige mensen verlaten een relatie alsof ze een huis uitrennen waar brand is uitgebroken: met slaande deuren, verwijten en haastige nieuwe liefdes om vooral maar niets te hoeven voelen. Anderen blijven eindeloos in de deuropening staan, omdat loslaten voelt als verraad.

Gelukkig spreek ik ook mensen die begrijpen dat liefde niet ophoudt op het moment dat een relatie eindigt. Dat zorgvuldigheid ook dán nog betekenis heeft.

Misschien is dat wel volwassen liefde: beseffen dat niet alles voor altijd hoeft te zijn om toch waardevol te blijven.

De filosoof Nietzsche schreef ooit: “Wat uit liefde gedaan wordt, vindt altijd plaats voorbij goed en kwaad.” Mooie, grote woorden, maar in werkelijkheid blijkt liefde juist vaak zichtbaar in kleine, morele details.

In hoe iemand over ‘de ander’ spreekt tijdens een scheiding. Of kinderen buiten de strijd worden gehouden.

Of er oprechte belangstelling bestaat voor het verdriet van je ex-partner. Of iemand bereid is verantwoordelijkheid te nemen voor zijn eigen aandeel.

Want uiteindelijk neemt iedereen afscheid. Van ouders. Van geliefden. Van versies van zichzelf.

En misschien bepaalt juist de kwaliteit van dat afscheid welke herinnering uiteindelijk overeind blijft.

Daten? Humor redt je er uit…
Zoals ik al eerder aangekondigde in een van mijn vorige blogs, ben ik, samen met cartoonist Jan Horjus, een boek aan ‘t schrijven.
Daten gaat vaak gepaard met humor. Het dient somst als reddingsboei in lastige situaties en je kan ’t als ijsbreker inzetten.

Inmiddels neemt een en ander al serieuze vormen aan!
Momenteel zijn we druk bezig met het redigeren van de teksten. Wat een monnikenwerk!

De introductie van het boek staat gepland aan het begin van de meteorologische lente (28 februari 2026); hét seizoen van de ontluikende liefde.

Er wordt een presentatie gehouden in boekhandel ‘De Mandarijn’, hartje Gorinchem, en er staat er ook nog een in de planning in theater Ploon te Woudrichem.

Nadere informatie volgt!

Het boek bestaat uit in totaal 50 cartooons met bijbehorende teksten.
Om jullie alvast een voorproefje te geven, krijgen jullie hier een ‘sneak preview’.

Veel leesplezier!

Culturen kunnen schuren

Liefde kent geen grenzen, tot je je aanstaande schoonfamilie ontmoet. Het klinkt romantisch: twee mensen uit verschillende culturen die elkaar vinden. Twee werelden, één hart.

Maar in de praktijk betekent dat vaak: twee agenda’s, drie talen en minstens vier meningen over wat ‘gepast’ is. Culturele verschillen vormen zelden een probleem bij de eerste ontmoeting. In het begin is alles exotisch, spannend en charmant. Tot je er achter komt dat haar ‘kleine’ familie bestaat uit 28 mensen die allemaal een mening hebben over of jij wel goed genoeg voor ‘hun’ dochter bent.

Liefde tussen culturen vraagt een andere vorm van moed; de bereidheid om te luisteren zonder meteen te willen begrijpen. Om niet te oordelen, maar nieuwsgierig te blijven. En om soms te accepteren dat wat voor jou vrijheid is, voor de ander een gebrek aan respect betekent.

Drie kleine adviezen voor wie zich op onbekend cultureel terrein waagt:

-    Vraag en leer 
Fouten maken mag, vraag hoe het wél moet. Zwijgen is gevaarlijker.

-    Houd humor paraat 
Het is de enige taal die overal verstaan wordt.

En bovenal:

-    Wees flexibel 
Sta open voor andere gewoontes en etiquettes, je hebt niet de wijsheid in pacht.

Liefde overbrugt veel, maar niet alles. Een quote van Jung maakt ons duidelijk: “The meeting of two personalities is like the contact of two chemical substances: if there is any reaction, both are transformed.”

Misschien is dat wel de mooiste vorm van liefde: niet jezelf verliezen in de ander, maar samen iets nieuws vormen; mét familie, opinies en een vleugje chaos erbij.

Wordt 2026 jouw jaar?

Wil jij komend jaar ook slagen in het vinden van een partner?
Kom gerust eens bij ons op kantoor langs voor een kennismakingsgesprek of stuur een mail voor het maken van een telefonische afspraak!

De Big Five test meet vijf belangrijke persoonlijkheidskenmerken:

1. Gevoeligheid/Emotionele instabiliteit (Neuroticism). Hoe gevoelig iemand is voor stress en negatieve emoties.

2. Extraversie (Extraversion). Hoe sociaal en energiek iemand is.

3. Interesse (Openness). Hoe nieuwsgierig en creatief iemand is.

4. Mensgerichtheid (Agreeableness). Hoe vriendelijk en meelevend iemand is.

5. Taakgerichtheid (Conscientiousness). Hoe georganiseerd en doelgericht iemand is.

De test bestaat meestal uit vragen waarop je aangeeft in welke mate je een uitspraak op jezelf vindt passen. Het resultaat geeft een profiel van je persoonlijkheid aan de hand van deze vijf dimensies.

In de wereld van exclusive matchmaking draait alles om het vinden van de perfecte match, niet alleen op basis van uiterlijk of interesses, maar vooral op basis van persoonlijkheid. Hier komt de Big Five test van pas. Door diep inzicht te krijgen in iemands persoonlijkheid, kan een matchmaker veel beter voorspellen welke twee mensen echt harmonie zullen vinden.

Neem bijvoorbeeld een cliënt die hoog scoort op Extraversie en Interesse. Deze persoon houdt van avontuur en nieuwe ervaringen, en voelt zich het meest gelukkig bij iemand die dat enthousiasme deelt. Een andere cliënt daarentegen, met een hoge Taakgerichtheid en lage Gevoeligheid/Emotionele instabiliteit, waardeert stabiliteit en betrouwbaarheid boven spontaniteit. Door deze verschillen te kennen, kan een matchmaker matches voorstellen die écht bij elkaar passen, in plaats van oppervlakkige combinaties te maken.

De Big Five test geeft niet alleen inzicht in compatibiliteit, maar helpt ook om communicatie tussen partners te voorspellen en verwachtingen in goede banen te leiden. Het kan conflicten voorkomen en de kans op een duurzame relatie vergroten. In de exclusieve matchmakingwereld, waar kwaliteit boven kwantiteit gaat, is dit onmisbaar.

Zoals Carl Jung ooit zei:
"Het kennen van je eigen donker is het begin van het vinden van licht in anderen."

Uiteindelijk gaat het er niet om hoeveel mensen je aan elkaar koppelt, maar hoe diep en betekenisvol die connecties zijn. Dankzij de Big Five test kan The Mathmaking Society verder kijken dan het oppervlak en echte, langdurige liefde helpen creëren.

Na een vakantie voelt de wereld vaak anders. Maar dan stap je uit het vliegtuig, ruikt de vertrouwde lucht en meteen trekt het leven je weer in zijn oude ritme. Je ziet krantenkoppen over oorlogen, beelden vol verwoesting, discussies die verharden, nep-nieuws dat zich verspreidt als onkruid.

Het contrast met die zorgeloze avonden op het strand, of dat gevoel van lichtheid in de bergen, kan bijna niet groter zijn.

En dan sta je daar, in je eigen keuken. De verdroogde planten kijken je verwijtend aan. Je koelkast is bijna leeg, behalve een pot augurken en een pak yoghurt dat gisteren is verlopen. Terwijl je koffie zet, scrol je door het nieuws en je vraagt je af: Hoe kan ik in deze wereld nog luchtigheid vinden – laat staan een nieuwe liefde?

Geloven dat het zinvol is om iemand in vertrouwen te nemen of samen iets op te bouwen?

Toch is dat precies waar de uitdaging ligt. Freud schreef: “Wij zijn nooit zo weerloos tegenover het lijden als wanneer we liefhebben, en nooit zo hopeloos gelukkig als wanneer we de liefde beleven.” Het vraagt moed om je hart open te zetten in een tijd die vaak zo zwaar aanvoelt.

Het is verleidelijk om cynisch te worden, om je hart wat dichter te sluiten, alsof je zo beschermd bent tegen teleurstelling. En toch – liefde vraagt om kwetsbaarheid, juist in een wereld die hard kan zijn. Het begint ermee om te erkennen dat liefde niet de oorlog stopt, of de leugens ontmaskert. Maar wel dat het jou en mij een plek geeft waar we ademen, lachen, waar we onszelf weer terugvinden. Liefde maakt de wereld niet mooier in het groot, maar wel leefbaar in het klein.

Een cliënt vertelde me ooit: “Ik voelde me naïef toen ik weer verliefd werd, alsof ik de wereld niet serieus genoeg nam. Maar uiteindelijk merkte ik dat juist die liefde mij weer kracht gaf om wél in die wereld te staan.”

Misschien is dat de kracht van liefde in donkere tijden; dat ze niet ontkent wat er is, maar ons eraan herinnert dat we méér zijn dan onze angsten en zorgen. Dat er altijd een plek is voor lichtheid, nieuwsgierigheid en het avontuur van een ontmoeting.

Jung zou zeggen dat een nieuwe liefde ons helpt een onbekend deel van onszelf te ontmoeten.

Want hoe de wereld er ook uitziet, een nieuwe liefde blijft altijd een sprank van hoop. Een bewijs dat we, ondanks alles, nog steeds durven geloven in verbinding.

Liefde verandert ons perspectief, onze moed, onze bereidheid om mens te blijven in een tijd die ons vaak onmenselijk wil maken. Ze herinnert ons eraan dat zelfs in een verscheurde wereld, de ontmoeting tussen twee mensen nog altijd echt kan zijn.

In een wereld die soms uit elkaar lijkt te vallen, is liefde een stille daad van verzet.
Zoals Leonard Cohen zong: “There is a crack in everything, that’s how the light gets in.”

En in dat licht kan een nieuwe liefde ontstaan – niet omdat de wereld er mooier op is geworden, maar omdat jij de moed hebt om toch te hopen.